Hoezo eenzaamheid?!

9 Mar 2017

"Toen ik vanmorgen wakker werd, hing er een klein ventje boven mijn hoofd.

Hij had zijn Batmanpak al aan en gromde als een leeuw. Als Alex de Leeuw,

want dat is zijn vriend uit New York. Hij wist mij te vertellen dat alle leeuwen

in New York wonen en dat hij net alle boeven uit New York had weggejaagd,

speciaal voor zijn vriend Alex de Leeuw."

 

 

Het was kwart over zes in de ochtend. Best intens hoor, om op dat tijdstip al besprongen te worden door een jongetje van drie dat denkt dat hij zowel Batman als een leeuw is. “Ga je moeder nog maar even redden Batman”, zei ik en ik draaide me weer om. Een paar uur later werd ik wakker en toen ik beneden kwam vertelde hij vol overgave wat ik allemaal had gemist.

 

Naarmate hij ouder wordt zal hij steeds minder vaak als Batman boven mijn hoofd hangen. Hij zal gaan vergeten dat hij eigenlijk Batman is, terwijl hij alleen het pak maar aan hoeft te trekken. Hij zal zijn vriend Alex de Leeuw vergeten. Hij gaat het huis uit en komt steeds minder vaak op bezoek. Hij krijgt het druk met zijn werk en krijgt zelf kinderen. We zien elkaar steeds minder vaak. En naarmate we ouder worden krijg ik steeds meer spijt. Spijt dat ik niet meteen naar beneden ben gegaan toen hij als Batman de Leeuw boven mijn hoofd hing. Spijt dat ik niet elk mogelijk moment heb aangegrepen om samen te zijn. Nu is het te laat, nu heeft hij zijn eigen leven. Zijn wereld wordt steeds groter, die van mij wordt steeds kleiner.

 

Ik ga steeds vaker zitten wachten bij de telefoon, maar zelf bellen ho maar. Ik wil hem natuurlijk niet tot last zijn, hij vindt het vast vervelend als ik bel. En zo sluipt de verborgen aandoening genaamd ‘eenzaamheid’ ook mijn leven in.

 

Ik zet het nieuws aan en ik zie mensen uit de politiek over mij praten. Ze vinden dat ik langer thuis moet blijven wonen. Ze vinden dat, als het echt thuis niet meer kan, ik naar een verpleeghuis moet.

 

Ze vinden dat ik technologie in mijn huis moet ophangen voor mijn veiligheid. De een zegt dat ik meer thuiszorg moet krijgen, de ander zegt dat mijn omgeving het maar moet opknappen.

 

Er wordt over me gesproken alsof ik een last ben, een ziekte, een opgave voor onze samenleving waar niemand op zit te wachten. Ze praten over me, maar ze hebben me nog nooit gesproken.

 

Ik kijk naar buiten. De straat is leeg en de lucht is grijs. En nu maar afwachten of er morgen wel wat gebeurt.

 

Soms lijken we te vergeten dat we het gewoon over mensen hebben als we over senioren praten. Mensen zoals iedereen. Mensen die veel hebben meegemaakt in hun leven; geluk, ellende, liefde en pijn. Mensen die veel voor onze samenleving hebben betekend. We praten erover alsof hun leven eigenlijk voorbij is maar ze zijn nog niet dood. We praten over ze alsof ze niets meer voor onze samenleving kunnen betekenen.

 

Hoe lossen we de problemen in de zorg op, horen we de politiek dan roepen en ze praten met iedereen behalve met de mensen zelf. ‘Technologie’ en ‘zorg in de wijk’ zijn de sleutelwoorden op dit moment maar hoe lang is het eigenlijk geleden dat we met z’n allen dachten dat ‘zorg in de wijk’ juist een probleem was?

 

Mensen moeten langer thuis blijven wonen is nu het devies, maar zitten we over 10 jaar niet weer met z’n allen te praten over het feit dat heel veel senioren enorm eenzaam zijn omdat ze alleen thuis wonen. En hop, we gaan weer bejaardentehuizen bouwen, want bij elkaar wonen is toch veel beter voor ‘ze’.

 

Net als we klaar zijn met decentraliseren zetten we de schep weer in de grond en moet alles weer centraal geregeld worden. De zogenaamde centralisatie conjunctuur bestaat al heel lang en we zitten nu in een decentralisatie dal.

 

Maar waar hadden we het ook al weer over; o, ja het zijn gewoon mensen. En dat zijn het ook!

 

Waarom zouden we er dan niet eens gewoon op die manier mee omgaan. Wat is uw primaire levensbehoefte naast eten, drinken en een dak boven het hoofd? Heeft u behoefte aan aandacht, liefde, geborgenheid, plezier, geluk, vreugde en genot? Laten we daar dan ook maar eens mee beginnen als we kijken naar de ouderenzorg.

En natuurlijk niet vanuit ons perspectief! Laten we ons nederig opstellen en het vanuit het perspectief van de senioren zelf bekijken. Laten we gewoon eens faciliterend zijn in plaats van onze ideeën en visie opleggen.

 

Deze mensen hebben Nederland opgebouwd en gebracht tot wat het nu is, dan mogen we er ook wel een beetje vertrouwen in hebben dat ze ook op dit punt echt wel weten wat er nodig is.

 

Natuurlijk moeten we rekening met de kosten houden. Natuurlijk moeten we de zorg betaalbaar houden. Natuurlijk moeten we rekening houden met de kwaliteit. Maar wie zijn wij om voor senioren te bepalen hoe het moet. We hebben straks 4.5 miljoen senioren in Nederland, daar zitten voldoende slimme, positieve en enthousiaste mensen bij die graag de regie pakken.

 

En als we het toch over die 4.5 miljoen senioren hebben; hoezo eenzaamheid?! Als wij nou eens kunnen faciliteren dat ze allemaal vrienden kunnen worden. En dan niet meteen beginnen over bejaardentehuizen, daar is de centralisatie conjunctuur nog niet aan toe.

 

 

 

 

 

 

Please reload

Nieuws

23 Sep 2019

Please reload

Over ons

 

Cinnovate is een verzameling producten en diensten die op de markt worden gezet door DEA bv. DEA bv is een ontwikkelbureau van toegepaste elektronica en richt zich in het bijzonder op het ontwikkelen van technologie voor de zorgsector. 

 

Meer informatie over de manier waarop wij omgaan met uw gegevens kunt u terugvinden in de privacyverklaring van Cinnovate.

Contact

 

Wisselweg 33   | 1314 CB Almere

 

0031 36 53 43 888

 

info@cinnovate.nl